Gijsje Teunissen over haar belevenissen in de uitvaart.

Iedere eerste zaterdag van de maand schrijft Gijsje Teunissen van Charon Uitvaart een column in de Alkmaarsche Courant. Deze column wordt altijd met toestemming van de familie gepubliceerd. In de columns laat zij zien dat alles kan en niets moet. Het is belangrijk dat families alle mogelijkheden die er in uitvaartland zijn kennen om te kunnen kiezen.

Gijsje heeft ook een boek geschreven gebaseerd op deze columns.

Geniet, waarom zou je het niet doen

Geniet, waarom zou je het niet doen

Geniet. Want waarom zou je het níet doen? ….

… Was het levensmotto van de 48 jarige Bettina. Deze sterke en bijzonder lieve vrouw nam het leven zoals het was, nuchter en met de nodige portie humor.

Bijna zeven jaar vocht zij om haar ongeneeslijke vorm van borstkanker onder controle te houden. Toen duidelijk werd, dat zij definitief ingehaald werd door haar ziekte, had Bettina al helemaal bedacht hoe haar afscheid eruit zou zien. Samen met haar man en kinderen Noortje en Tom besprak zij al haar wensen met onze uitvaartbegeleidster Annelies. Lees meer…

Kan je het afscheid over doen?

Kan je het afscheid over doen?

Vanochtend werd ik wakker met een droom:

“Ik was in het crematorium van Schagen voor de crematie van ons kindje Ferry. Een beetje in paniek liep ik het kantoor in, waar Dorien, een goede vriendin, manager is. Vertwijfeld vertelde ik haar, dat ik helemaal geen mandje had en ik wilde hem zo graag in een mandje met mooie doeken leggen. Dorien toverde een mandje naar boven maar zij vertelde, dat dit afscheid helemaal niet in haar planning stond. Steeds verdrietiger wilde ik met het lintenritueel ons  met Ferry verbinden. Ook nu was Dorien de reddende engel en gaf mij inpakkoord, waar wij plechtig vier stukjes afknipten. Nadat ik deze in een knoop verbonden had, legde ik de koordjes zacht ik de knuistjes van ons kindje. Nu waren wij, de twee overleden oma’s, Rick, ik en Ferry voor eeuwig met elkaar verbonden.”

Na het ontwaken dacht ik: hebben wij het dan niet goed gedaan, vijfendertig jaar geleden? Wij  hebben alles gedaan zoals het toen voelde: zelf verzorgd, in het kistje gelegd. Mandjes waren er toen nog niet. Cremeren was toen nog niet zo bekend als nu, dus kwam Ferry in het graf van mijn schoonouders te liggen, op de schoot van opa en heeft oma hem later toegedekt. Het mooie lintenritueel heb ik pas twintig jaar later  bedacht.

 Bij mijn begeleidingen ontmoet ik af en toe mensen, die het jammer vinden, dat zij bij het overlijden van hun geliefde geen mand gekozen hebben, het lintenritueel niet hadden gedaan of andere dingen, die onmogelijk zijn. Maar pas als je de keuzes kent, kan je kiezen, vertel ik dan. Een afscheid kan je nooit over doen, maar je kan wel een  symboliek en een ritueel vinden, wat je rust geeft. Ik herinner mij Jet, onze vriendin in Spanje, die twintig jaar na het verlies van haar kindje en lief nog het overlijden niet verwerkt had. Ik deed toen het lintenritueel, met de foto’s van beiden, bovenop een klif. Na het doen van dit ritueel had zij vrede, zij voelde zich meer dan ooit verbonden met haar zoontje Robin en de liefde van haar leven. Als houvast had zij de twee lintjes, die nu naast de foto’s liggen. Op bijzondere dagen draagt zij de linten als armbandje, om extra dicht bij hen te zijn. Het is goed zo.

Als je door een ritueel te doen je frustratie of negatieve gevoelens los kan laten, zal het je rust geven en kan je eindelijk het grote verlies verwerken. 


Sterretje Milo

Sterretje Milo

Hoe kan je na bijna negen maanden meteen afscheid nemen van je kindje?

Dit onmenselijke lot overkwam Jessica en Rick. Nog geen dag mochten zij van hun eerste kindje Milo genieten. Verdrietig zaten zij tegenover mij in hun woonkamer, waar alles het nieuwe leven uit ademde: knuffels, kleertjes, de Maxi-Cosi … alles stond klaar voor Milo.  Jessica en Rick waren zó terneergeslagen, dat zij dachten het niet aan te kunnen, als Milo thuis kwam. Daar kwam echter verandering in toen de fotografe van ‘Make a Memory’ bij hen kwam. Heel voorzichtig leidde zij het jonge stel er naar toe om Milo aan te raken en in de arm te nemen. Na de fotosessie was er geen twijfel meer mogelijk: Milo zou thuiskomen.  Met heel veel liefde werd hij naar zijn kamer gedragen waar hij tot het afscheid bleef. Dagelijks zaten de jonge ouders naast Milo en werd elk lijntje van zijn gezichtje, elk vingertje opgenomen om voor altijd een herinnering te maken bij de jonge ouders. Dit gaf Jessica en Rick de kracht, die zij in deze week nodig hadden. Zij maakten een prachtig afscheidskaartje voor Milo waarop de ster hun symbool werd. Bij het kaartje werd een losse ster meegestuurd met de vraag om een zelf gecreëerde herinnering te schrijven aan Milo. Ieder van de vrienden en familie zou vast al – met Milo’s komst in gedachten – iets in het hoofd hebben. Deze herinneringen zouden Jessica en Rick helpen om het grote verlies te dragen.

Het afscheid stond helemaal in het teken van de sterren. De jonge ouders hadden voor de buitenaula van het crematorium in Heerhugowaard gekozen, die met het gras, de mooie bomen en de boomstammetjes om op te zitten een sprookjesachtige entourage vormde voor het afscheid van Baby-Milo. Opa had een lijntje met knijpertjes achter Milo’s mandje opgehangen en nodigde iedereen uit om zijn ster op te hangen. Met mooie liedjes, het sprookje van de trein naar de sterren, en lieve woorden werd het korte leventje gevierd. Toen Jessica en Rick Milo opnamen en naar het crematorium droegen werden duizend belletjes geblazen met honderd kusjes, lieve woorden en passievolle wensen. Milo, die zo gewenst was, werd tot het laatst omgeven met liefde.

Nu, twee jaar later, kreeg ik een mailtje van Jessica. Zij vertelde, dat het afscheid van Milo haar kijk op overlijden had veranderd en haar heeft geholpen om verder te gaan. Zij wilde graag iets betekenen voor mensen, die in een moeilijke tijd van hun leven verkeerden. Tevens had ze een opleiding tot verpleegkundige gevolgd. Binnenkort hoopte zij in een hospice te gaan werken. Mijn hart maakte een sprongetje toen ik in de laatste zin las: Milo had een broertje gekregen, Jayce.  Ik ben blij, dat het leven Rick en Jessica ten volle weer had opgenomen. 

Pin It on Pinterest