Gijsje Teunissen over haar belevenissen in de uitvaart.

Regelmatig schrijft Gijsje Teunissen of 1 van de uitvaartbegeleiders van Charon Uitvaartbegeleiding een column. Deze column wordt altijd met toestemming van de familie gepubliceerd. In de columns laten zij zien dat alles kan en niets moet. Het is belangrijk dat families alle mogelijkheden die er in uitvaartland zijn kennen om te kunnen kiezen.

Gijsje heeft ook een boek geschreven gebaseerd op deze columns.

De laatste tocht van Afra

De laatste tocht van Afra

Corona tijstert de wereld…

en iedereen kruipt in zijn hokje, houdt zich aan de regels en beweegt zo min mogelijk.
Vooral de regels verlammmen ons.
Maar niet de familie van Afra….

Afra was een Egmonder pur sang en heeft in haar leven veel voor het dorp betekend. Op 18 december j.l. overleed Afra plotseling en moest zij – volgens de regels – in kleine kring begraven worden.
Lees meer…

Voor altijd

Voor altijd

Vijftien jaar na het overlijden van Neeltje overleed Herman. 

Natuurlijk had hij sindsdien zijn leven geleefd, voor zijn kinderen en voor zichzelf. Niemand zou zeggen dat hij als kasplantje was overgebleven, na het plotselinge overlijden van Neeltje. Iedereen wist ook hoe intens hij nog steeds van Neeltje hield. 

Er ging geen dag voorbij, dat hij het kaarsje bij haar foto en haar laatste handgeschreven briefje aanstak. Op Neeltjes verjaardag was er altijd een groot feest. Op haar sterfdag verzamelden zich vrienden en familie rondom haar graf om herinneringen aan haar op te halen en op Neeltje’s leven te toosten. Kerstavond was intiemer. Dan kwamen alleen Herman en zijn dochters bij het graf om daar met warme glühwein terug te denken aan al die kerstavonden samen.  Lees meer…

Come on, Baby Light My Fire….

Come on, Baby Light My Fire….

zei mijn man Rick plotseling tijdens een strandwandeling jaren geleden.
“Hoe bedoel je?” was mijn verbaasde antwoord.
Hij rookte al jaren niet meer…
“Nu weet ik het, Light My Fire, dat moet je op mijn uitvaart spelen, op het moment dat ik de oven in ga” Lees meer…

Mama……en ik

Mama……en ik

Het afscheid van Annette was sprookjesachtig.

De ‘poortwachters’ Chris, Jyoti, Bas en Johan stonden naast Annette en gaven het licht en de warmte van Annette door aan alle aanwezigen. Langzaam doofden de lampen in de zaal en ontstond er een zee van licht rondom Annette. In haar dood was Annette’s sprookje tot leven gekomen. Het leek wel of Annette zelf een warme gloed uitstraalde, alsof zij ons allen voor de laatste keer wilde verwarmen en haar licht aan ons wilde doorgeven. In het donker vertelde ik het sprookje van ‘De koningin van Warmte en Licht’. De warme deken van liefde drapeerde zich zachtjes om de vriendengroep. Lees meer…

Wat een kanjer, die Henk ….

Wat een kanjer, die Henk ….

Ik zat laatst met onze uitvaartbegeleidster, Hortense, in het informatiecentrum toen een scootmobiel voor de deur stopte. Wij keken verbaasd op, toen een jonge man het centrum binnen stapte. Jong en scootmobiel is meestal geen goede combinatie. Hij stelde zich voor als Henk en viel meteen met de deur in huis:

 “Ik ben terminaal en wil mijn afscheid regelen.” 

Lees meer…

Een Sprookjesafscheid – juli 2020

Een Sprookjesafscheid – juli 2020

Afscheid van een jonge moeder.

Isa was peuterjuf. Ze had twee dochtertjes, Bloem en Vlinder. Veel te vroeg moest ze haar leven loslaten. Isa wilde een bescheiden afscheidsviering met de kinderen in de hoofdrol. Ik opperde om de grote-mensen-praat bij het kinderafscheid achterwege te laten en vooral de kinderen aan het woord te laten, sprookjes te vertellen, samen liedjes te zingen en het afscheid in de middag te plannen. Lees meer…

Column: Het laatste tuintje van Clasien

Column: Het laatste tuintje van Clasien

Het laatste tuintje van Clasien

Ik zag Clasien voor het eerst op een foto. Haar man Willem liet mij die enkele weken voor haar overlijden zien. Ik was geroerd. Ik zag een sprookjeswezen tussen reusachtige bloemen in een haast onwerkelijk licht. De foto was jarengeleden gemaakt. Willem vertelde dat zijn vrouw veel te vroeg ziek werd en nu al jarenlang in een verzorgingshuis verbleef. Meer en meer moest hij de laatste jaren afscheid van haar nemen…… Lees meer…

Corona verbindt

Corona verbindt

Toen in ergens rond december 2019 in China het coronavirus
opdook, keken wij verbijsterd naar de landen China, Italië en Spanje, waar voor het oog van de camera de overledenen zo vanuit het ziekenhuisbed naar de oven van het crematorium werden gebracht. Met ons gezonde verstand dachten wij nuchtere Hollanders: dit kàn toch niet.Maar meteen had dit plaatje zich toch in ieders hoofd vastgezet en het maakte iedereen bang. Ook wij, de mensen in de uitvaart, waren geschokt. Want hoe konden wij onze betrokkenheid en liefde nog aan nabestaanden geven als wij niet dicht bij hen mochten komen? Lees meer…

Geniet, waarom zou je het niet doen

Geniet, waarom zou je het niet doen

Geniet. Want waarom zou je het níet doen? ….

… Was het levensmotto van de 48 jarige Bettina. Deze sterke en bijzonder lieve vrouw nam het leven zoals het was, nuchter en met de nodige portie humor.

Bijna zeven jaar vocht zij om haar ongeneeslijke vorm van borstkanker onder controle te houden. Toen duidelijk werd, dat zij definitief ingehaald werd door haar ziekte, had Bettina al helemaal bedacht hoe haar afscheid eruit zou zien. Samen met haar man en kinderen Noortje en Tom besprak zij al haar wensen met onze uitvaartbegeleidster Annelies. Lees meer…

Kan je het afscheid over doen?

Kan je het afscheid over doen?

Vanochtend werd ik wakker met een droom:

“Ik was in het crematorium van Schagen voor de crematie van ons kindje Ferry. Een beetje in paniek liep ik het kantoor in, waar Dorien, een goede vriendin, manager is. Vertwijfeld vertelde ik haar, dat ik helemaal geen mandje had en ik wilde hem zo graag in een mandje met mooie doeken leggen. Dorien toverde een mandje naar boven maar zij vertelde, dat dit afscheid helemaal niet in haar planning stond. Steeds verdrietiger wilde ik met het lintenritueel ons  met Ferry verbinden. Ook nu was Dorien de reddende engel en gaf mij inpakkoord, waar wij plechtig vier stukjes afknipten. Nadat ik deze in een knoop verbonden had, legde ik de koordjes zacht in de knuistjes van ons kindje. Nu waren wij, de twee overleden oma’s, Rick, ik en Ferry voor eeuwig met elkaar verbonden.”

Na het ontwaken dacht ik: hebben wij het dan niet goed gedaan, vijfendertig jaar geleden? Wij  hebben alles gedaan zoals het toen voelde: zelf verzorgd, in het kistje gelegd. Mandjes waren er toen nog niet. Cremeren was toen nog niet zo bekend als nu, dus kwam Ferry in het graf van mijn schoonouders te liggen, op de schoot van opa en heeft oma hem later toegedekt. Het mooie lintenritueel heb ik pas twintig jaar later  bedacht.

Bij mijn begeleidingen ontmoet ik af en toe mensen, die het jammer vinden, dat zij bij het overlijden van hun geliefde geen mand gekozen hebben, het lintenritueel niet hadden gedaan of andere dingen, die onmogelijk zijn. Maar pas als je de keuzes kent, kan je kiezen, vertel ik dan. Een afscheid kan je nooit over doen, maar je kan wel een  symboliek en een ritueel vinden, wat je rust geeft. Ik herinner mij Jet, onze vriendin in Spanje, die twintig jaar na het verlies van haar kindje en lief nog het overlijden niet verwerkt had. Ik deed toen het lintenritueel, met de foto’s van beiden, bovenop een klif. Na het doen van dit ritueel had zij vrede, zij voelde zich meer dan ooit verbonden met haar zoontje Robin en de liefde van haar leven. Als houvast had zij de twee lintjes, die nu naast de foto’s liggen. Op bijzondere dagen draagt zij de linten als armbandje, om extra dicht bij hen te zijn. Het is goed zo.

Als je door een ritueel te doen je frustratie of negatieve gevoelens los kan laten, zal het je rust geven en kan je eindelijk het grote verlies verwerken. 


Sterretje Milo

Sterretje Milo

Hoe kan je na bijna negen maanden meteen afscheid nemen van je kindje?

Dit onmenselijke lot overkwam Jessica en Rick. Nog geen dag mochten zij van hun eerste kindje Milo genieten. Verdrietig zaten zij tegenover mij in hun woonkamer, waar alles het nieuwe leven uit ademde: knuffels, kleertjes, de Maxi-Cosi … alles stond klaar voor Milo.  Jessica en Rick waren zó terneergeslagen, dat zij dachten het niet aan te kunnen, als Milo thuis kwam. Daar kwam echter verandering in toen de fotografe van ‘Make a Memory’ bij hen kwam. Heel voorzichtig leidde zij het jonge stel er naar toe om Milo aan te raken en in de arm te nemen. Na de fotosessie was er geen twijfel meer mogelijk: Milo zou thuiskomen.  Met heel veel liefde werd hij naar zijn kamer gedragen waar hij tot het afscheid bleef. Dagelijks zaten de jonge ouders naast Milo en werd elk lijntje van zijn gezichtje, elk vingertje opgenomen om voor altijd een herinnering te maken bij de jonge ouders. Dit gaf Jessica en Rick de kracht, die zij in deze week nodig hadden. Zij maakten een prachtig afscheidskaartje voor Milo waarop de ster hun symbool werd. Bij het kaartje werd een losse ster meegestuurd met de vraag om een zelf gecreëerde herinnering te schrijven aan Milo. Ieder van de vrienden en familie zou vast al – met Milo’s komst in gedachten – iets in het hoofd hebben. Deze herinneringen zouden Jessica en Rick helpen om het grote verlies te dragen.

milo 3 kleiner

Het afscheid stond helemaal in het teken van de sterren. De jonge ouders hadden voor de buitenaula van het crematorium in Heerhugowaard gekozen, die met het gras, de mooie bomen en de boomstammetjes om op te zitten een sprookjesachtige entourage vormde voor het afscheid van Baby-Milo. Opa had een lijntje met knijpertjes achter Milo’s mandje opgehangen en nodigde iedereen uit om zijn ster op te hangen. Met mooie liedjes, het sprookje van de trein naar de sterren, en lieve woorden werd het korte leventje gevierd. Toen Jessica en Rick Milo opnamen en naar het crematorium droegen werden duizend belletjes geblazen met honderd kusjes, lieve woorden en passievolle wensen. Milo, die zo gewenst was, werd tot het laatst omgeven met liefde.

Nu, twee jaar later, kreeg ik een mailtje van Jessica. Zij vertelde, dat het afscheid van Milo haar kijk op overlijden had veranderd en haar heeft geholpen om verder te gaan. Zij wilde graag iets betekenen voor mensen, die in een moeilijke tijd van hun leven verkeerden. Tevens had ze een opleiding tot verpleegkundige gevolgd. Binnenkort hoopte zij in een hospice te gaan werken. Mijn hart maakte een sprongetje toen ik in de laatste zin las: Milo had een broertje gekregen, Jayce.  Ik ben blij, dat het leven Rick en Jessica ten volle weer had opgenomen. 

Nick was al jaren heel erg ziek

Nick was al jaren heel erg ziek

Maar als het telefoontje van mijn vriendin Hanneke mij bereikt: ‘Nick is overleden’ , staat ook voor mij de wereld even stil.

Nick, die kleine Italiaan, die bijna tien jaar trots en eigenwijs de dood getrotseerd had, had toch het leven, zijn drie prachtige kinderen, superkleinkinderen en ZIJN Han losgelaten. Als je zó lang met de dood leeft, is het bijna bizar wanneer het dan toch gebeurt.
Ik zat in Spanje voor de Troostreizen en belde meteen naar Nederland, waar Eveline, één van onze uitvaartbegeleidsters, de melding oppakte. Ondertussen bracht ik in Spanje alles in gereedheid om naar Nederland af te reizen. Aan het einde van de 2.000 km lange rit belde ik Hanneke, of ik nog even langs mocht komen. Zij was op dat ogenblik samen met de kinderen bij Creighton’s. Creighton’s was hún restaurant, hier kwamen zij al jaren. Zelfs toen Nick niet meer kon eten door die verschrikkelijke ziekte, vonden zij hier in de vertrouwde ambiance rust.
Na het afscheid in de Ruïnekerk begeleidden alleen het gezin en ik Nick naar crematorium Haarlem. Hier is onze zoon Floris de manager en dit was fijn voor Hanneke en de kinderen. Onze gezinnen zijn al meer dan dertig jaar verweven met elkaar. En nu sloten zij het leven van Nick hier in vertrouwde handen af. Het was goed zo. Tien jaar lijden, vechten, hopen was voorbij. In liefde hadden zij hun papa, opa en geliefde losgelaten en nu gingen hun eigen levens weer verder.

Vier maanden later besloot Hanneke spontaan om mee te gaan op onze Troostreis. Toen zij de papieren voor de reis kwam brengen, werden mijn kinderen verward door haar stralende blik…. Hanneke was verliefd!! Ze ontmoette Cor bij Creighton’s en meteen was de vonk van beide kanten overgeslagen. Ondanks de nieuwe, blije gevoelens kwam Hanneke toch ook naar de Troostreis. Nick zat natuurlijk nog helemaal in haar genen, in haar hoofd en in haar hart, hoe verwarrend is dat bij dit mooie blije gevoel? Ik zelf ben ervan overtuigd, dat Nick vanaf zijn wolkje Cor een duwtje gegeven heeft om Han te ontmoeten. Want ook Nick heeft Hanneke in liefde losgelaten en gunde haar weer geluk, liefde en warmte. Cor is geen vervanging van Nick, maar juist een aanvulling. Met heel veel geduld omarmt hij Hanneke liefdevol en helpt haar de weg terug te vinden in het leven.
Na tien jaar met toewijding en liefde voor Nick gezorgd te hebben, wordt er nu voor Han gezorgd. En er is niemand op de wereld die dat een rouwende niet gunt. Ik wens jullie heel veel geluk voor de toekomst.