Gijsje Teunissen over haar belevenissen in de uitvaart.

Iedere eerste zaterdag van de maand schrijft Gijsje Teunissen of 1 van onze uitvaartbegeleiders van Charon Uitvaartbegeleiding een column in de Alkmaarsche Courant. Deze column wordt altijd met toestemming van de familie gepubliceerd. In de columns laten zij zien dat alles kan en niets moet. Het is belangrijk dat families alle mogelijkheden die er in uitvaartland zijn kennen om te kunnen kiezen.

Gijsje heeft ook een boek geschreven gebaseerd op deze columns.

Ik voel jou in de bladeren van onze boom

Ik voel jou in de bladeren van onze boom

In december zijn er veel bijeenkomsten, waar wij elkaar kunnen troosten een kaarsje aan kunnen steken en onze dierbare overledenen heel even weer in onze herinneringen tot leven laten komen. Iedereen doet het anders.

Riemke doet het op haar eigen manier. Zij pakt zo nu en dan haar reistas in en daalt af naar het vakantiehuisje wat zij en Ingrid lang geleden hadden gekocht. Zij noemt het huis ook, NVI, “Noch van Ing”. In NVI komt zij tot rust. Als zij het tuintje in gaat tovert de – ondertussen groot geworden – Japanse Esdoorn een smile op haar gezicht. Even denkt ze terug aan de mooie en betekenisvolle tijd met Ingrid.
Als alles uitgepakt is, gaat ze bij de boom staan en mijmert ze over vervlogen tijden.

Toen Ingrid nog naast haar was en op haar eigen wijze, heel krachtig, kleur aan hun beider leven bracht. Zelfs toen haar allerliefste ‘dna-voutje’ steeds zieker werd en het einde naderde, hield zij de touwtjes in handen en wilde ze samen met haar Riemke de uitvaart op een creatieve wijze vorm geven.
Samen hadden zij bedacht om de as van Ingrid in het wortelbed van een boom te laten verwerken, zodat Ingrid straks terug gegeven wordt aan de aarde en als het ware  verder leeft door de boom. Geïnspireerd door dit idee opperde ik om een foto van de takken van de boom op een transparant calqueerpapier te laten drukken en als hoesje over de foto op de rouwkaart met de foto van Ingrid te doen. Hiermee laat je symbolisch zien, dat Ingrid later terug te vinden zal zijn in de bladeren en takken van de boom. Riemke en Ingrid werden er blij van.

Zo ontmoette ik deze twee geliefden en Ingrids zussen jaren geleden. Zij zouden nooit meer uit mijn gedachten gaan.
Nu, 13 jaar later, maakt het Riemke en de zussen en vrienden van Ingrid nog steeds blij, als zij rondom de boom herinneringen aan Ingrid ophalen en met een wijntje toosten op het leven van deze bijzondere, creatieve en zo sterke vrouw. Toosten op het leven, waar zij deel aan mochten nemen.

Dan sluiten ze hun ogen, raken de bladeren van de boom aan en voelen zij heel even Ingrid weer heel dichtbij.

Japanse Esdoorn

Zacht helend kaarslicht

Zacht helend kaarslicht

Het is net na middernacht als mijn telefoon gaat. Een van de kinderen belt en vertelt dat hun moeder is overleden. Ik kleed mij om, fatsoeneer mijn haar, pak mijn spullen en vertrek naar Egmond om uit onze opslag de opbaarspullen op te halen.
 
Het is heerlijk om langs de duinrand te rijden en zeker ‘s nachts als er verder weinig verkeer is. De wind raast deze nacht heftig, takken vallen van de bomen en de regen komt met bakken uit de hemel, waardoor ik slecht zicht heb op de weg.
 
Aangekomen bij de familie heerst er stilte in de woonkamer waar moeder op bed ligt. Naast haar bed staat een antiek tafeltje waarop één kaars brandt, een donkere olijfgroene kaars in een koperen kandelaar. Op de achtergrond klinkt haar geliefde muziek: pianomuziek van Chopin. De kinderen en een paar kleinkinderen zijn in de ruimte en fluisteren nu om de serene sfeer niet te verstoren.
 
We wassen moeder en daarna krijgt ze een heerlijke geurende rozenolie ingesmeerd. Het is de laatste keer dat de nabestaanden haar lichaam kunnen verzorgen, wat we daarom ook samen met aandacht en in alle rust doen.
Nadat moeder aangekleed is, leggen we haar over in een opbaarmand. Hier blijft ze de dagen tot aan de uitvaart op liggen. Pas op de dag van de begrafenis leggen we haar in de kist.
 
Elke dag komen mensen langs om afscheid van haar te nemen. En elke dag brandt de kaars in de kandelaar. Het blijkt dat mevrouw het jaar door ‘s avonds bij het eten altijd een kaars brandde, waarbij ze de kleur van de kaars afstemde op de kleur van het seizoen of het jaarfeest. Zachte, pasteltinten in het voorjaar, vrolijke en sprekende kleuren in de zomer, natuurtinten in het najaar en donkerblauw in de adventstijd. Het groen van de huidige kaars verwees naar het bladgroen buiten wat steeds meer zijn kleur verloor.
 
Op de dag van de uitvaart ligt moeder in een eenvoudige, houten joodse kist. Tijdens de afscheidsplechtigheid staat de kist centraal in de kapel en heeft de kaars, haar kaars, een centrale plek gekregen. Bij aanvang van de ceremonie steekt de oudste dochter deze aan. Sober, maar zo ontzettend krachtig door de wereld van betekenis die erachter schuilgaat. Een persoonlijk ritueel die verbindt en troost geeft in tijden van verlies en verdriet.
 
In liefde los laten

In liefde los laten

Josje wist al enkele maanden, dat zij niet meer lang zou leven en met pijn in haar hart nam zij beetje bij beetje afscheid. Maar hoe doe je dat, als je zoveel van het leven houdt als deze genieter?

Lees meer…

Pin It on Pinterest