Gijsje Teunissen over haar belevenissen in de uitvaart.

Regelmatig schrijft Gijsje Teunissen of 1 van de uitvaartbegeleiders van Charon Uitvaartbegeleiding een column. Deze column wordt altijd met toestemming van de familie gepubliceerd. In de columns laten zij zien dat alles kan en niets moet. Het is belangrijk dat families alle mogelijkheden die er in uitvaartland zijn kennen om te kunnen kiezen.

Gijsje heeft ook een boek geschreven gebaseerd op deze columns.

De liefdevolle deken van Hospice Egmond

De liefdevolle deken van Hospice Egmond

Het is al avond als de meldtelefoon gaat. Hospice Egmond aan de lijn.

Woonkamer Hospice Egmond

Woonkamer Hospice Egmond

Er verblijft bij hen een man die geen contact heeft met zijn naaste familie, zegt dat hij geen geld heeft en laat niks los over zijn wensen voor zijn uitvaart. Wat nu als hij overlijdt?
Natuurlijk zijn wij er ook in dergelijke situaties. Afgesproken is dat na overlijden, ze ons bellen en wij de begeleiding vanaf dat moment overnemen en zijn uitvaart verzorgen.

Lees meer…

Verhalen verteld, het boek is uit

Verhalen verteld, het boek is uit

Op een frisse donderdagmorgen liep ik de warme huiskamer van Jolanda binnen. Ik trof daar, naast haar overleden echtgenoot, ook haar twee dochters en schoonzonen aan en de drie kleinkinderen liepen in en uit.
Die nacht hadden ze gezamenlijk doorgebracht aan het bed van Gerard wat in de huiskamer stond en het was kleinzoon Lars die zijn oma op een gegeven moment met een zachte stem liet weten dat opa net was weggegaan…

Lees meer…

Rituelen: Gesterkt en getroost door kraanvogels

Rituelen: Gesterkt en getroost door kraanvogels

Na een melding van onverwacht overlijden, stapte ik in de vroege morgen haar huis binnen. Zij had geen familie meer, maar wel een grote groep hechte vrienden.
In een kring in de kamer, wachtten zij op mij.
Soms voel je meteen dat het bijzonder wordt. Dat iedereen aangedaan is, maar hun vriendin een afscheid gunt wat helemaal bij haar past.

Lees meer…

Ik voel jou in de bladeren van onze boom

Ik voel jou in de bladeren van onze boom

In december zijn er veel bijeenkomsten, waar wij elkaar kunnen troosten een kaarsje aan kunnen steken en onze dierbare overledenen heel even weer in onze herinneringen tot leven laten komen. Iedereen doet het anders.

Riemke doet het op haar eigen manier. Zij pakt zo nu en dan haar reistas in en daalt af naar het vakantiehuisje wat zij en Ingrid lang geleden hadden gekocht. Zij noemt het huis ook, NVI, “Noch van Ing”. In NVI komt zij tot rust. Als zij het tuintje in gaat tovert de – ondertussen groot geworden – Japanse Esdoorn een smile op haar gezicht. Even denkt ze terug aan de mooie en betekenisvolle tijd met Ingrid.
Als alles uitgepakt is, gaat ze bij de boom staan en mijmert ze over vervlogen tijden.

Lees meer…

Zacht helend kaarslicht

Zacht helend kaarslicht

Het is net na middernacht als mijn telefoon gaat. Een van de kinderen belt en vertelt dat hun moeder is overleden. Ik kleed mij om, fatsoeneer mijn haar, pak mijn spullen en vertrek naar Egmond om uit onze opslag de opbaarspullen op te halen.
 
Het is heerlijk om langs de duinrand te rijden en zeker ‘s nachts als er verder weinig verkeer is. De wind raast deze nacht heftig, takken vallen van de bomen en de regen komt met bakken uit de hemel, waardoor ik slecht zicht heb op de weg.

Lees meer…

In liefde los laten

In liefde los laten

Josje wist al enkele maanden, dat zij niet meer lang zou leven en met pijn in haar hart nam zij beetje bij beetje afscheid. Maar hoe doe je dat, als je zoveel van het leven houdt als deze genieter?

Lees meer…

De gekleurde uitvaart

De gekleurde uitvaart

16 jaar geleden bedachten Gijsje Teunissen en Marileen Fabels de voorstelling De Gekleurde Uitvaart. Hiermee wilden zij mensen inspireren en aansporen tot eigen inbreng en vormgeving bij een afscheidsviering. Sfeer, kleur, eigentijdse symbolen en rituelen, soms onbekende omhulsels en uitvaartdans gaven vorm aan deze impressies.

Lees meer…

“Sterk spul he”

“Sterk spul he”

Bij Charon zijn wij ervan overtuigd, dat het voor de overledene het meest rustig en voor de familie het meest heilzaam is, als de overledene in zijn eigen omgeving blijft. Daarom stimuleren wij de thuisopbaring.

Lees meer…

Het was een zonnige, snikhete dag

Het was een zonnige, snikhete dag

Dinsdag 21 juni 2005, de zomer was officieel begonnen.
Mijn zojuist overleden zus, de grootste zonaanbidster aller tijden, lag opgebaard in de donkere kelder van het ziekenhuis. Ze had haar ziekenhuishemd nog aan.

Lees meer…

Een bijzondere ontmoeting

Een bijzondere ontmoeting

Zes jaar geleden ontmoette ik Jan voor het eerst op de beurs “Krant te Kijk”. Hij was bezig om zijn eigen baar te maken.
Vol enthousiasme legde hij uit welke stof hij maandag op de Westermarkt zou kopen en hoe hij hem in de baar zou draperen. Nu is zijn baar nog de behaaglijke woonplek van zijn katje.

Lees meer…

Kinderen betrekken bij de dood?

Kinderen betrekken bij de dood?

Vaak hoor ik bij uitvaarten, dat ouders hun kind eigenlijk niet mee willen nemen naar het afscheid.
Jammer….
Kinderen – hoe klein ze ook zijn – kunnen zich dan buitengesloten voelen. Ze merken, dat er iets gaande is, maar mogen er niet bij zijn en horen maar de helft of minder van wat er gaat gebeuren. Een kind heeft recht op de waarheid. Hoe en wat je vertelt kun je afstemmen op de leeftijd. De ervaring leert, dat de fantasie van kinderen veel gruwelijker is dan de werkelijkheid.
Lees meer…

De laatste tocht van Afra

De laatste tocht van Afra

Corona tijstert de wereld…

en iedereen kruipt in zijn hokje, houdt zich aan de regels en beweegt zo min mogelijk.
Vooral de regels verlammmen ons.
Maar niet de familie van Afra….

Afra was een Egmonder pur sang en heeft in haar leven veel voor het dorp betekend. Op 18 december j.l. overleed Afra plotseling en moest zij – volgens de regels – in kleine kring begraven worden.
Lees meer…